Arnoud Raeven

Dag 11 – Maandag 12 November 2007.
Santa Clara – Varadero

Afgesproken was dat om half 9 er een taart voor Joost zou zijn bij het ontbijt. Bijna iedereen was er. Na te zijn toegezongen kreeg hij van het hotel nog een fles wijn, die gerijpt was in een eikenhouten vat. De taart werd verdeeld. Ik zat aan het ontbijt met Erwin & Annemiek en later ook met Yuri. We zaten alle drie heel vies te kijken hoe Yuri als ontbijt patat weg zat te werken. Hij begreep dat niet en snapte niet hoe wij drop konden eten. Drop kan ik prima eten, net als patat, maar niet als ontbijt.
Ook bespraken we de rare uitspraak die bij het toilet hing “Please don’t throw waste into the closet”. Waarom hangen ze een bordje op met geen afval in de kast te gooien. Dat heb ik er dus ook maar in het NL onder gezet. Vervolgens werd het zo gedraaid door Erwin dat het leek alsof ik rommel in de kast had gegooid. Erg gelachen met z’n allen.

Om 9 uur vetrokken we richting Santa Clara. Peggy, Patricia en ik gingen zoals geplanned het pakketje met boeken afleveren bij de particuliere bibliotheek. We hadden Yuri er expres niks over verteld omdat we niet wisten of hij dan dwars zou kunnen gaan liggen. Wel aan een aantal anderen gemeld dat we rond half 12 weer bij de bus zouden zijn.
Nadat Yuri de groep bij het centrale plein in Santa Clara had gebracht gingen de groep de ene kant op en wij de andere kant. De route die Peggy mee had, was niet geheel duidelijk en vroegen dat dus aan een oud vrouwtje die we net een paar pennen hadden gegeven. Die was helemaal blij dat ze een paar toeristen mee mocht nemen op ontdekkingsreis door de stad.
De straat die we zochten was snel gevonden, al werd deze onderbroken door een riviertje. We moesten dus een kleine omweg maken om er te komen. Echter nadat we de brug over waren gestoken wilde het vrouwtje links af, terwijl de straat die we moesten hebben rechts van ons lag. Toen werd ook duidelijk dat ze dacht dat we met haar mee naar huis wilde, ze zei steeds “Mi Casa”.

Peggy legde uit dat we dat toch echt niet wilden en we naar de bibliotheek gingen. Eenmaal daar konden we het nummer op het blaadje van Peggy niet vinden. Dat bestond niet. Dan maar bij de buren vragen. Die wisten wel wat we bedoelden en we moesten op een nummertje lager zijn. Dus wij kloppen aan. Geen gehoor. Terug naar de overburen, een van de overburen hielp ons even op cubaanse stijl en ging luid schreeuwend en bonkend tegen de deur te keer. Uiteindelijk kwam er een hoofd van een wat oudere man voor de gordijnen en liet ons binnen.

We hadden dus al eens een huis van cubanen in Havana gezien, maar dit was toch een ander soort klasse. Veel minder luxe, je kon ook zien dat deze man niet zo welvarend was als die cubanen in Havana. Peggy voerde het woord in haar beste Spaans. Patricia en ik zaten er maar een beetje bij te kijken en vingen sommige woorden wel op. Toen Peggy de man de boeken en een transistor radio (compleet met batterijen, oplader en oordoppen) overhandigde kon je zien dat deze man er erg blij mee was.
Hij liet ons ook vervolgens zijn boeken verzameling zien, een erg groot contrast vergeleken met de boeken die we de dag ervoor in Camagüey nog hadden gezien in de staats bibliotheek. Meer dan een paar planken waren het ook niet. Hij legde ook uit (met handen en voetenwerk soms) dat hij nieuwe planken nog moest maken/hebben om zo meer dingen kwijt te kunnen.
Ook bleek zijn bibliotheek vernoemd te zijn naar een belangrijk politiek figuur in Cuba. Of deze persoon nu dood was of nog leefde werd mij niet geheel duidelijk. Toen liep de man weg en haalde de stapel boeken op die Peggy mee had gebracht, we moesten allemaal met hem op de foto en doen alsof we deze overhandigden. Daarna mocht Peggy wat in zijn boekje schrijven, in het Spaans zou dat niet gaan lukken, dus heeft ze dat maar in het Engels gedaan. De man leek dat ook allang best te vinden. Ze vertaalde wat ze er neer had gezet. Nadat we de man nog wat pennen hadden gegeven en gedag hadden gezegd stonden we na zo’n 30 minuten weer buiten.

We besloten terug te lopen naar het centrale plein en onderweg nog wat spullen aan de kinderen van Santa Clara te slijten. We zagen er genoeg en hebben zelfs nog even bij een soort van gymles op een leuk pleintje met mooie graffiti tekeningen zitten wachten tot er gelegenheid was om iets uit te delen. Die kwam niet, dus zijn we na een paar foto’s verder gelopen naar het centrale plein waar Patricia een jongetje blij maakte met een doosje stiften. Ze kreeg er zoentje van het jongetje van als bedankje. Later zagen we hem nog helemaal blij met z’n stiften over het plein dansen.
Na een rondje om het plein te hebben gelopen, besloten te terug te lopen naar waar de bus ongeveer zou staan. Bij de bus aangekomen was niemand anders dan de chauffeur aanwezig. Dus liepen we nog wat door. Daar kwamen we nog een klein meisje tegen die ook blij gemaakt werd met wat kleurtjes.
We liepen een straat in om daar te kijken naar het cubaanse straat gebeuren. Het kleine meisje liep nog langs om bij een stalletje een zuurstok te kopen. Waarschijnlijk voor een broetje/zusje omdat die anders niks had.

Daarna was het toch echt tijd om richting de bus te gaan en de reis naar Varadero te beginnen.
Onderweg zijn we nog gestopt bij het restaurant met de mini dierentuin voor de lunch. De trein wilden nog maar 6 mensen heen. De meerderheid zou beslissen had Yuri gezegd, Na een paar foto’s in de dierentuin gingen we de bus weer in en verder in de richting van Varadero.

Aangekomen in het hotel in Varadero kregen we de keuze om voor All In Clusive te gaan of niet. Martijn was enorm verbaads over de prijs per dag (8 peso’s) en dat je daar dan onbeperkt voor kon eten en drinken. Erg mooi om te zien. Hij ging er dus direct voor.
Anderen, zoals ik hadden zoiets van nou laat maar, zoveel drink ik toch niet en eten doen we wel buiten de deur, dat all-in eten is toch nooit zo je van het, en iets anders dan hotel eten is ook wel eens fijn. De verdeling was dus ongeveer 50% wel all-in en de andere helft dus niet.
Echter moest je een bandje om je pols gaan dragen, ik wilde dat niet dus vertelde Yuri dat ik daar uitslag van zou krijgen en dus mocht dat ding om mijn heuptasje heen. Ook weer opgelost.

Om 19:00 was er nog een meeting met Yuri zodat je kon aangeven welke activiteiten je de komende dagen in Varadero wilde gaan doen.
De keuzes waren voor dag 2 en 3, dag 1 kon al niet meer omdat het 24 u van te voren geregeld moest worden. Jammer, maar was niet anders.
Voor dag 2 viel de keuze op duiken, dag 3 een tochtje met een catamaran waarbij je ook kon zwemmen met dolfijnen en kreeft kon eten.
Prima opties dus ik gaf me voor beide op.

Met een hele groep gingen we eten bij een restaurant om de hoek van het hotel. Rudie en ik waren eerst nog doorgelopen naar een andere tent waar je ook buiten kon zitten en ze kreeft van de BBQ hadden, maar de meerderheid ging voor het menu wat buiten op de kaart stond, italiaans menu voor 6,95. Binnen bleek dat dit de lunchkaart was. Maar aangezien men eenmaal zat wilden ze niet meer weg.
De groep eters bestond uit: Joost & Esther, Marcel & Maaike, Nienke, Simone & Judith, Roos & Lieke, Peggy & Patricia , Rudie en ik. We hebben tijdens het eten nog een keer gezongen voor Joost en die werd dus aan het einde van de avond nog even in het ‘zonnetje’ gezet door de serveerster.
Ook werd er een foto gemaakt. Echter deed de serveerster dit vanaf de plek waar ik zat, dus dan zou ik er niet op staan. Dus liep ik naar de andere kant van de tafel om daar dan even aan het hoofd te gaan zitten. Dat rare mens gaf mij daarna een aai over m’n bol en een kus erop. Lekker dan, als het nou een leuke serveerster geweest was, dan vond ik het niet zo erg, maar dit was andere koek. Snel weg gespoeld met een slok witte wijn uit de fles die Patricia en ik deelden.

Na het eten gingen we naar een club, ik besloot toch nog maar eens mee te gaan om te kijken hoe dat er hier aan toe ging. Dit had ik ook afgesproken met Patricia en wat ik beloof dat doe ik. Het restaurant had 3 taxi’s besteld en voor 8 peso per taxi reden we naar een club toe “La Rumba”. Aangekomen moesten we zo’n 20 minuten wachten omdat de club pas om 23:00 open ging.
Toen de duren eenmaal open gingen mochten we nog een paar peso entree betalen en daarna plaats nemen aan een tafeltje of op de dansvloer. Eerst maar wat te drinken gehaald. 2 peso was toch wel prijzig voor een flesje water.
De muziek was best oke, beetje 80′s en 90′s. Aangezien Radio Veronica bij mij altijd wel aanstaat in de auto of als ‘t werk het toelaat daar ook heb ik daar lekker naar zitten luisteren.

Patricia vroeg op een gegeven moment of ik mee wilde dansen, nou ja nee wat dat kan ik dus echt niet. Toen kreeg ik alle aanwezigen over me heen dat ik geen vrouw mocht weigeren die me ten dans vroeg. Nou ja, toen kwam Patricia er ook wel achter dat ik het totaal niet kon. En probeerde ze me stap-tik uit te leggen. Eerst dacht ik nog dat ze daarmee bedoelde dat als ik op d’r tenen zou stappen ik een tik in m’n gezicht zou krijgen. Maar dat was niet het geval. Dit was een bepaalde beweging met je voeten. Afijn iemand recht aankijken en proberen je voeten op een bepaalde manier zoals zij dat deed lukte me niet. Dus toen maar heel suf eerst naar haar voeten gekeken. Snapte ik nog niet.
Uiteindelijk mezelf maar weer aan tafel gezet, Roos vond dat ik het niet eens geprobeerd had. Toch wilde ik het opzich wel snappen. Rudie legde nog uit dat het iets te maken had met het gewicht op de ene voet zetten en daarna op de andere voet. En toen ik nog even toekeek hoe Patricia het deed snapte ik het wel. Monkey see, Monkey do. De volgende truc, een klap in je handen op de tik was daarna vrij makkelijk.
Echter kwam er toen ik dat net door had een DJ die ontzettend slechte muziek ging draaien, niemand danste ook meer en daarmee was het feest voor ons dus ook snel afgelopen. Na een uurtje in die tent geweest te zijn, gingen we dus weer met taxi’s richting het hotel.

Daar nog een lege fles met water laten vullen en waren de dames verbaasd over de prijzen die men vroeg aan gasten zonder all-in bandjes om hun pols. De ene mocht 2 peso voor een piña colada betalen, de andere maar 1 en voor weer een ander was ‘t gratis. Wazig gedoe.
Vervolgens gaan slapen.

Pagina 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16
<< Vorige Pagina		Volgende Pagina >>

Dit verslag is geplaatst op maandag 19 november 2007 om 14:40
Deze reis heeft plaats gevonden op het continent Noord Amerika
Laat een reactie achter, of plaats een link vanaf een andere website.