Londen – mei 2018

Dag 2 – donderdag 24 mei 2018
United Kingdom London

Vandaag een dagtripje buiten Londen. Bestemming: Weybridge, Brooklands Museum.

In Weybridge (een half uurtje treinen vanaf Londen Waterloo) bevindt zich het Brooklands Museum.
Dit museum heeft een erg uitgebreide collectie van oude bussen, auto’s en vliegtuigen. Dat laatste is de reden dat ik een bezoek wilde maken aan dit museum.
Helemaal omdat ze een heuse Concorde hebben de G-BBDG. Dit exemplaar is ooit nog gebruikt om de benodigde certificaten te behalen voor de luchtwaardigheid van de Concorde.

Vooraf had ik op de website van het museum gezien dat ze speciale Concorde tours aanbieden. Echter zijn deze alleen op vooraf gezette dagen te volgen. Helaas voor mij nou net niet op de dag dat ik dit museum bezocht. Onder het mom van ‘niet geschoten is altijd mis’, een mailtje gestuurd naar het museum of er wellicht iets te regelen viel voor mij als luchtvaartliefhebber. Een hele tour zoals op de site was helaas niet mogelijk, maar ik was meer dan welkom om desondanks een bezoek te brengen aan de cockpit en de simulator.
Super tof! In ruil voor die coulance een paar pakken stroopwafels en op verzoek een paar zakjes zwartwitjes meegenomen.

Treinen in de UK is lang niet zo simpel als in Nederland. Elke regio heeft één of meerdere treinmaatschappijen. Wel wisten Daniël en ik dat dat de trein vanaf London Waterloo zou vertrekken. Daarbij merkten Daniël en ik dat Weybridge zo klein is, dat de Londenaren die wij spraken het niet kenden. Met hulp van een National Rail-medewerker konden toch aan treinkaarten en instructies gekomen. De trein bleek makkelijk te vinden en de rit ging vrij snel.
Eenmaal aangekomen in Weybridge zijn er 3 opties om bij het museum te komen: de bus, de taxi of lopen.
In de eerste instantie op de bus staan wachten, maar die kwam maar niet volgens het schema. Uiteindelijk kozen wij ervoor om te gaan lopen. Weybridge is duidelijk een dorpje voor de rijkere Britten. Een klein half uurtje lopen later, met typisch regenachtig Engels weer, stonden werd de poort van het museum bereikt. Wat nog niet zien was, is dat prachtige terrein wat zich achter het hek verstopte.

Eenmaal binnen heb ik mezelf kenbaar gemaakt en men was gelijk enthousiast dat ik helemaal vanuit Nederland naar hun museum was gekomen. De stroopwafels & zwartwitjes werden dankbaar in ontvangst genomen. Nadat een entree van £13,50 & £5 voor de Concorde Experience zijn we het museum in gelopen.

Het museum staat op een bijzondere plek. Brooklands is de plek waar rompdelen voor de Concorde in de jaren 60 zijn gebouwd. Oorspronkelijk in 1907 gebouwd als racecircuit, is het gedurende de Eerste Wereldoorlog ook een centrum geworden voor de Britse luchtvaart, met pioniers als Sopwith (bekend van de Sopwith Camel) die zich op het terrein vestigden. Vanaf de jaren ‘30 werd Brooklands vooral bekend als aerodrome. De legendarische Hawker Hurricane is hier getest. Vanaf de oorlog bleef Vickers als permanente bewoner achter en opereerde Brooklands als testcentrum tot 1987. O.a. de VC-10 is hier in de jaren ’60 uitvoerig getest.

Het museum is eigenlijk veel te groot om in één dag in het geheel te bekijken, maar toch is het gelukt om veel te bekijken. Naast de vliegtuigen hebben ze ook een enorme collectie aan oude Britse voertuigen.
Aangezien ik voor de vliegtuigen kwam, heb ik daar mijn tijd aan besteed. Het bekijken van de auto’s en motorfietsen heb ik aan Daniël over gelaten. Volgens hem stonden er veel prachtig gerestaureerde (race)auto’s en motorfietsen van voor 1940 uitgestald. Hulde aan de vrijwilligers die deze allemaal met zorg gerestaureerd hebben.

Als eerste naar de iets wat gekortwiekte VC-10 (G-ARVM) gelopen. Zowel de start, vleugels, horizontal stabilizer en kenmerkende staartmotoren ontbreken helaas bij dit toestel.
Weet niet of dit toestel nog in het herstelproces zit, maar het is nu eigenlijk een romp met landingsgestel.
Binnen viel de vrij ruime cockpit op. Daarvan wist een vrijwilliger te vertellen dat deze nog in restauratie is. Het bijzondere is dat doordat de stoelen ontbreken, het erg ruim lijkt. Maar vanuit het oogpunt van de echte liefhebber, is het maar een zielige aanblik.

Tegenover de G-ARVM staat de G-BBDG, of te wel de Concorde!
Daarover later meer.

Verderop stond wel een erg interessant toestel. Dit is ook een VC-10, maar deze is wel geheel intact, namelijk de A4O-AB.
Voorheen van de Sultan van Oman geweest. De luxe cabine-uitvoering maakte duidelijk dat dit geen regulier lijntoestel is geweest.
De cockpit was echt in een prima staat en mocht zelfs even op de captain’s chair zitten.
De twee vrijwilligers in het toestel wisten veel feiten te vertellen, omdat ze zelf voorheen danwel op dit type toestel hebben gevlogen (flight deck/cabin) of aan hebben gewerkt (engineer).
Dat maakt een bezoek aan een toestel als deze wel extra leuk.

Na de twee straalmotorige toestellen te hebben bekeken, was het tijd om de jet-age even te verlaten en in een mooie 4-motorige Vickers Viscount 806 te stappen, de G-APIM.
Helaas is in dit toestel de cockpit niet toegankelijk voor zulke mooie foto’s als in de VC-10. Je kunt niet alles hebben.
Ergens snap ik het ook wel, niet iedereen snapt wat voor mooi erfgoed hier geparkeerd staat en is er even voorzichtig mee.
Ook in dit toestel stond een vrijwilliger die een eigen verbinding had met dit vliegtuig.
Met hem een leuk praatje gemaakt en hij kreeg al gauw in de gaten dat ik naast fan van vliegtuigen, ook wel fan van Science Fiction ben. Toen kwam hij wel met een heel erg tof feitje wat ik echt nog niet wist.
(Bijna) iedereen kent wel R2-D2 uit de Star Wars films. Wat blijkt, zijn projectie unit en 2 andere onderdelen op het hoofd van R2-D2 zijn afkomstig uit een Viscount 806, en wel de ventilatie opening uit de cabine. Erg leuk weetje!

Op het terrein vond ik een verlaten vliegtuigtrap, het zal vast niet hebben gemogen, maar ja… laat die dan niet staan voor mij om foto’s vanaf te gaan maken. Met wat teamwork en Daniël op de uitkijk leverde dit een paar leuke overzichtsplaatjes op.

En dan was het nu toch echt tijd voor de Concorde Experience Flight.

Vrijwilliger Mike deed de rondleiding door Concorde voor mij, Daniël en de andere bezoekers.
Tussen het klikken van mijn camera door, hoorde ik hem de mooie (mij reeds bekende) geschiedenis van de Concorde vertellen.

De Concorde werd betreden door de achterste deur.
Deze deur is tijdens de jaren dat Concorde vloog nooit gebruikt door passagiers.
Dit was namelijk het achterste vrachtruim.

In de cabine waren diverse aspecten van Concorde te zien, zoals onderdelen uit de Avionics Bay, een kunstmatige horizon uit de cockpit, logboeken en een raampje uit de cabine.
Waar de Viscount 806 nog de grootste ramen heeft, heeft de Concorde de kleinste.

De virtuele vlucht is een ervaring op zich. In de stoelen heeft men ‘butt kickers’ gemonteerd die je laten voelen hoe het was om met de Concorde te vliegen.
Dit loopt gelijk met een video die vertoond wordt met het nummer “Don’t stop me now” van Queen er onder. Helaas krijg je niet het gevoel van de acceleratie mee. Wel was het duidelijk dat betrokkenen erg trots zijn op de Concorde.
Nadat de film was afgelopen kreeg iedereen een leuk certificaat en werd je geacht het toestel te verlaten.
Behalve Daniël en ik natuurlijk, want wij hadden een speciale afspraak!

Voor een echte luchtvaartliefhebber als ik werd er een uitzondering gemaakt en mocht ik ‘los’ in de cockpit van de Concorde met camera.
En wow, wat een tof vliegtuig is dit! Vooral als je bedenkt dat het in de jaren 60 is gebouwd en in 1969 al 2x zo snel als het geluid de Atlantische Oceaan overvloog.
Voor die tijd was dit een futuristisch vliegtuig. Nu vraag je je echt af hoe het ooit gelukt is hiermee.
De Russen hebben ook een supersonisch vliegtuig ontwikkeld (de Tu-144), maar deze haalde het niet bij de Concorde. Werkelijk een prestatie.

Toen de volgende groep bezoekers via de achterkant het toestel begon te betreden, was het helaas tijd om te gaan. Maar als ik wilde kon ik later nog wel een keertje met Mike mee voor een 2e rondje foto’s in het toestel en de cockpit. Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen.

Als verrassing nam Mike mij nog mee naar een (bijna) originele Flight Simulator van de Concorde.
Het enige wat niet meer origineel is, is de aansturing en het feit dat het hydrolische onderstel eraf is.
Voor de rest is de simulator nog helemaal zoals ie was. Er wordt nog regelmatig onderhoud aan gepleegd en als je het bedrag van £199 of £475 over hebt, mag je er nog in vliegen ook.
Ze hebben er leuke experience pakketten voor in de aanbieding.
Ik mocht wel even zitten in de simulator en nog wat foto’s maken, vliegen deed de sim zelf en gek genoeg denkt je brein dan ook dat het ook echt zo is. Bizar!

Naast het gebouw van de simulator bevindt zich een hangar met daarin nog een aantal mooie, nog oudere toestellen. Deze staan gelukkig overdekt waardoor ze langer mooi blijven. De toestellen buiten kun je wel aan zien dat het weer er helaas toch invloed op heeft. Daniël is geen luchtvaarliefhebber als ik, maar wel een geschiedenisfreak. De hangar stond vol met in feite de geschiedenis van de luchtvaart, van vliegtuigen van rond de Eerste Wereldoorlog, via een opengewerkte Vickers Wellington, naar een moderne jet fighter. Niet alleen de toestellen zelf, maar ook hoe zij werken werden uitgelegd. Het zijn exposities als deze waar je aan kunt zien waarom Brooklands ‘Museum of the Year’ heeft gewonnen.
Na het educatieve bezoek aan de hangar tijd om te gaan lunchen. Het museumrestaurant bleek over een verrassend goed lunch buffet met traditioneel Engelse gerechten.

Met het buikje weer vol moesten wij echt nog een rondje door de Concorde maken met Mike. Aansluitend heb ik verder het terrein verkend en een paar andere toestellen bekeken totdat Daniël zei dat er een vrijwilliger was die ik echt even moest spreken. In een van de toestellen trof ik Bala, die een ex-Boeing 747 engineer geweest is.
Ook met hem heb ik een tijdje staan praten en wat foto’s laten zien die ik door de jaren heen van de (KLM) 747 heb gemaakt.

Daarna was het helaas toch echt tijd om terug te gaan naar Londen, want we gingen naar het theater.
Het OV was wederom kansloos, want weer ontbrak de bus. Dus wederom terug gelopen naar de trein. Via Waterloo zijn we naar Leicester Square gegaan om bij het Leicester Theatre de kaartjes voor Ed Byrne af te halen.
Om de tijd te doden een klein rondje gelopen door M&M World:

Van M&M World werden we toch een beetje misselijk na een tijdje. Gelukkig zit recht er tegenover Lego World.
Vraag me af welke van de twee winkels meer heeft: M&M’s of Lego steentjes.
De leuke Star Wars items waren helaas toch net even wat te duur om mee te nemen als souvenir.

We moesten nog wat eten, dus met behulp van Google vonden wij een Chinees restaurant. Bij het binnentreden van het theater werd ik aangesproken door de uitsmijter over mijn camera. Het is niet wat je denkt, want de uitsmijter was zelf op zoek naar een nieuwe camera en vroeg mijn advies. Wij hadden comfortabele stoelen in een redelijk gevuld theater. We hebben flink gelachen bij Ed Byrne. Met weer een geslaagde dag konden we zonder problemen met de metro weer terug naar het hotel.

Brooklands Museum

Één Reactie:

Geef een reactie