Londen – mei 2018

Dag 3 – vrijdag 25 mei 2018
United Kingdom London

De 3e dag in Londen, tijd om het centrum eens te gaan bekijken.
Na een ontbijtje in Camden bij Pret-A-Manger in Camden, zijn we met de metro naar Tower Hill gegaan. Daniël had een erg uitgebreide wandeling uitgestippeld langs een aantal highlights. Tijd om te gaan!

We zijn begonnen bij de Tower of Londen om daarna via de bekende Tower Bridge de Thames over te steken. Met uiteraard de nodige foto’s tot gevolg.

Daarna zijn we langs de Thames gelopen om de HMS Belfast te bekijken.

Van al dat lopen kreeg je best wel wat trek. Gelukkig waren lag de Borough Market op de route. Prima plek om een picknick in te slaan om langs de Thames te verorberen. Bij verschillende stalletjes wat te eten gekocht, meestal gepaard met leuke gesprekken met de kooplui. We hadden snel genoeg om er ook een lunch van te maken, bestaande uit brood, kaas, worst en een echte Engelse pork pie. Gevaarlijk is dat diverse stalletjes waar ze je ook van alles lieten proeven. Doen ze goed, want het smaakte echt allemaal naar meer! Maar goed dat ik daar niet om de hoek woon, want dan zou al dat lekkers nog ‘gewoon’ worden.

Na met een inspirerend uitzicht over de Thames de lunch verorberd was, zijn we doorgelopen naar bij Shakespeare’s Globe te kijken. De Globe is een reproductie van het originele theater van rond 1600, waar tegenwoordig nog steeds voorstellingen in gegeven worden, voornamelijk werken van (je raadt het al) Shakespeare. Volgens de experts is het een vrij exacte replica. Alleen, volgens de huidige regels mogen er 1400 bezoekers in, terwijl er destijds 3000 mensen in gingen. Er zal toch wat gebeuren…
Leuk is dat ze daar het trottoir voorzien hebben van namen van Sharkespearians. Zo kwam ik o.a. Patrick Stewarts naam tegen op een tegel.
Daarna was het even zoeken naar de bus, want we wilden naar ’t Imperial War Museum gaan.

Bijzondere van het Imperial War Museum is, is dat het gratis toegankelijk is.
Voor de collectie die ze je vervolgens vertonen, vind ik dat uitzonderlijk.
De ingang van het Imperial War Museum is al indrukwekkend met twee enorme lopen van kanonnen die op een marine schip hebben gezeten.

Eenmaal binnen was het alweer feest, een aantal vliegtuigen hingen in de centrale hal, waaronder een Supermarine Spitfire. Tot grote vreugde van Daniël.

Het hele museum is eigenlijk een reis door de Britse militaire geschiedenis. Je loopt door de activiteiten van de Britten op het Afrikaanse continent, met daarna veel aandacht voor de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Ze hebben er zelfs een deels nagebouwd. Alle exposities waren rijkelijk gevuld en interactief. Via de Tweede Wereldoorlog eindigt de expositie bij de Britse betrokkenheid in Irak en Afghanistan. Een hele wandeling van ruim vijf verdiepingen, maar dan heb je wel weer wat gezien en geleerd.

Afsluitend waren we echt toe aan een drankje in weer een uitstekend museumrestaurant (dat kunnen die Britten wel). Niet al te lang blijven zitten, want de geplande route ging verder Londen in.
We trokken weer richting de rivier om een goed zicht op het Parlementsgebouw en de beroemde Big Ben te krijgen. Ware het niet dat deze gerenoveerd worden. Zonde voor de foto’s, maar ben er toch maar even geweest. Daniël merkte op dat de stellages rondom Big Ben op zich al indrukwekkend waren, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde als de klok zelf.

Vervolgens via de Westminster Bridge, en een vlugge blik op Westminster Abbey richting Horse Guards gelopen. Dit is waar al sinds jaar en dag de grote parades van het Britse leger plaatsvinden die je bijvoorbeeld met de verjaardag van de koningin op tv ziet.
De bedoeling was eigenlijk om een foto te maken van 10 Downing Street. Maar dat bleek helaas niet mogelijk, want dat is afgezet met hekken. Kom je dus niet bij. Lekker naief gedacht dat het echt een doorgaande weg zou zijn waar dat huis stond.
Wat studie achteraf leerde ons dat de hekken in 1989 zijn neergezet na dreiging van de IRA. Terecht, want in 1991 is 10 Downing Street nog door hen bestookt met mortiergranaten.
Het verhaal van 10 Downing Street is wel bijzonder. Ooit een rijtje huizen neergezet door een ontwikkelaar genaamd Downing, is in het in de 18de eeuw de residentie geworden van de Britse premier. Het is niet alleen nummer 10, maar heel de straat is één complex geworden. De huidige premier woont stiekem ook niet op nummer 10, maar op 11. Met de jaren is het complex flink verbouwd. Het uiterlijk is tijdloos, maar vaak zijn onderdelen al lang vervangen door replica’s. Goed voorbeeld hiervan is de voordeur. Die lijkt nog op de mooie oude houten deur van de bekende foto’s van Churchill, maar is inmiddels van dik staal vanwege de veiligheid.

Bij de Horse Guards was nog wel wat leuks te zien. Wij liepen namelijk midden een wisseling van de wacht in. Mooie traditie, die veel bekijks trok van het publiek. Daarbij stonden we er met onze neus op, wat bij de bekendere wisseling bij Buckingham Palace niet kan.

Vanaf de Horse Guards is het niet ver lopen naar het iconische Buckingham Palace. We liepen langs het nabij gelegen St. James’ Palace. Daniël informeerde mij dat dit paleis veel ouder is dan Buckingham Palace. Koningin Victoria, die van Buckingham House een paleis heeft gemaakt (handig, zo’n historicus mee op reis) is hier nog getrouwd. Tegenwoordig is het nog officiëel een paleis, maar is niet bewoond en wordt alleen zo nu en dan nog voor gelegenheden gebruikt. Voor het paleis is een winkelstraatje, waar Daniël ineens heel enthousiast werd van een etalage. Dit bleek namelijk het winkelpandje uit de film ‘Kingsmen’ te zijn.

Eenmaal, via The Mall, bij Buckingham Palace aangekomen bleek het een drukte van belang. Een hoop toeristen stonden te dringen voor de hekken op het moment dat de wisseling van de wacht ook daar wordt gedaan. Veel pracht en praal is het paleis overigens niet. In de directe omgeving is veel meer moois te zien.

Daarna waren de voetjes toch wel moe en wij hebben Kensington Palace maar overgeslagen. In plaats daar van zijn wij richting Picadilly Circus gelopen.
In de buurt van Picadilly Circus hebben wij een pub opgezocht, wat gedronken en gegeten om vervolgens geheel bijgeladen naar de BFI IMAX te gaan. Dit is een bioscoop op een rotonde (met een wat lastig te vinden ingang) met een scherm van wel 26×22 meter groot! Op dat scherm werd Han Solo: A Star Wars Story vertoont, die wij als echte Star Wars-fans natuurlijk direct moesten zien.

Londen

Één Reactie:

Geef een reactie