Londen – mei 2018

Dag 5 – zondag 27 mei 2018
United Kingdom London
Nederland Amsterdam

Helaas alweer de laatste dag in de Britse hoofdstad.
Na verdiend uitgeslapen te hebben zijn wij met de metro naar het vliegveld gegaan om de koffer alvast af te geven. Dat kon helaas niet, dus moest deze in bewaring worden gegeven.

Wij besloten in de buurt te blijven om te voorkomen dat wij de hele stad door moesten om op tijd weer op het vliegveld te zijn. We gingen daarom met de DLR-metro (die bovengronds is) richting Greenwich gedaan om naar het Royal Observatory te gaan. Deze is vooral bekend vanwege de “Prime Meridian”, GMT +0 zeg maar.
Vanaf de heuvel waarop het ligt, heb je een mooi uitzicht op de universiteit en het achterliggende Canary Wharf, het financieel centrum van Londen.

Na de lunch, bij een leuke lokale pub in de tuin, moesten wij toch wat kleine cadeautjes voor thuis inslaan en ons water bijvullen. Het was flink warm die dag. Hierna zijn wij doorgelopen naar de Cutty Sark. De Cutty Sark (vernoemd naar een karakter uit een Schots gedicht) is een volledig geconserveerd museumschip. Het is een voormalige theeklipper en was ooit een van de snelste zeilschepen ooit gebouwd. Binnen was er een uitgebreide en leuk opgezette expositie over het schip en de theehandel. Hoe Brits wil je het hebben? Krijg je als Nederlander toch een beetje dat VOC-gevoel in Londen.
Ze hebben het schip op poten gezet, waardoor je er onderdoor kunt lopen. Wel erg bijzonder.

Na nog een biertje bij de beroemde pub The Gipsy Moth zijn wij via de Victoriaanse ‘Greenwich Foot Tunnel’ onder de Thames naar de overkant gelopen. Na als ons laatste kleingeld geïnvesteerd te hebben in ijsjes en een laatste foto vanaf de overkant, gingen wij terug naar de metro richting het vliegveld.

Londen

Dan het vliegveld…
Na de koffer opgehaald te hebben denk je lekker vlot dat ding kwijt te kunnen via de self service checki-n.
Helaas reageren de schermen niet en roep ik er een medewerker bij, die vervolgens aangaf dat dit gedeelte gesloten is. Vreemd, want dat stond nergens aangegeven. Een Brit nam dit niet zo kalm op als wij en startte een discussie met personeel wat leek op een aflevering van Fawlty Tower.
Afijn, nadat de rij voor mij steeds een beetje korter werd naarmate je bij de balie kwam, hebben we de koffer afgegeven en gingen wij op weg naar de douane controle.

Eenmaal daar had ik een soort van flashback aan India, ook daar staan op vliegvelden vaak mensen doelloos dingen te schreeuwen naar passagiers. Nu verstond ik alleen wat ze zeiden, precies dezelfde dingen die overal op de borden staan. Vloeistoffen uit je tas en in een zakje. Aangezien dit riedeltje wel ken heb ik dat standaard niet in mijn handbagage zitten, wil ik ook helemaal niet, want daarin zit mijn camera-apparatuur.
Desondanks denken ze allemaal daar dat je toch wat in je tas hebt zitten, 2 medewerkers die mij de weg zo’n beetje versperden om te zeggen dat ik die vloeistoffen maar uit mijn tas moest halen.

Daarna mag je je tas op de band leggen om die door de scanner te laten gaan.
Je krijgt echter een vakje toegewezen waar je op moet gaan staan voor je aan de beurt bent.
Helaas had ik voor mij iemand die aan het klungelen was. Helpen mocht niet van de staf en ik mocht al helemaal niet op een ander nummer gaan staan zodat ik mijn spullen kon neerleggen en door kon lopen.
Afijn, tas in het bakje riem erbij en klaar.

Dan de andere kant van de scanner. Daar staat een hele grote groep mensen te wachten.
Enerzijds op hun tas die niet extra gecontroleerd hoeft te worden, anderszijds een groep mensen waarvan dat wel moet.
Echter is het systeem niet berekend op zoveel tassen die gecontroleerd moeten worden, de lopende band van de scanner loopt dus vast.

Mijn tas moest zoals gewoonlijk een extra controle, daar bedacht nog iemand dat het wel even nodig zou zijn om over het glas van mijn lenzen te gaan wrijven met zo’n drugs doekje. Er mag veel van mij, maar dat dus echt even niet. Straks heb ik een dikke kras op mijn lens en wie betaalt dat?
Na wat gesteggel met de medewerker en vervolgens een kort gesprekje met de supervisor die vervolgens de medewerker de les las, mocht ik mijn tas meenemen.
Bij Daniël, die in een andere rij stond, ging het niet veel relaxter. Hoewel geheel verschoond van camera-apparatuur, moest ook hij zijn tas open maken, omdat er iets vierkants in zat wat zij niet thuis konden brengen. Dit bleek niks te zijn. Hoop gedoe om niks.

Daarna kon ik nog even lekker ontspannen naar de vliegtuigen zitten kijken en een paar foto’s gemaakt (“een paar?” – Daniël) alvorens de vlucht naar huis vertrok.
Hiermee kwam de leuke trip naar Londen ten einde. Maar volgens mij heb ik Daniël net iets meer geïnteresseerd gemaakt in vliegtuigen dan hij voor de reis was.

Meevliegen? Bekijk hier de (versnelde) video:


Londen – Rotterdam

Één Reactie:

Geef een reactie